Is schoonmaakster van rechter in Florida?

“Is schoonmaakster van rechter in Florida?

Een vrouw die voldoet aan het signalement van de schoonmaakster die ervan wordt verdacht bij de moord op rechter Vernon McArthur in Washington DC te zijn betrokken, is in Tampa, Florida gesignaleerd.

‘We vermoeden dat de vrouw, die zich hier en daar heeft voorgesteld als Dee Esser, een tijd lang in een restaurant in Tampa, Florida heeft gewerkt’, vertelt hoofdinspecteur Stephen Chu, die het vooronderzoek rond de moord op de rechter leidt. Haar persoonlijke gegevens blijken vals te zijn en ze schijnt eind augustus plotseling te hebben opgezegd waarna ze is verdwenen zonder haar laatste maandloon op te halen. Ze heeft ook sieraden bij de bank van lening in Tampa verpand. De sieraden zijn uniek in hun soort en waardevol, en zijn tot nu toe niet als gestolen opgegeven. Het signalement luidt: circa 1,65 lang. Lang blond haar tot op de schouders, mogelijk in een paardenstaart samengebonden. Een bleke huid, blauwe ogen, tenger gebouwd. Ze was waarschijnlijk gekleed in een spijkerbroek, een lichtblauw T-shirt en gymschoenen.’ Informatie over de gezochte Dee Esser kan worden gemeld bij de Washington Post of bij het dichtstbijzijnde politiebureau.

Lusaka Zambia

21 februari 2004

– Dag!

– Dag.

– Ik kom snel naar huis. En je hoeft je echt geen zorgen te maken. We gaan hier alles oplossen en daarna moet ik eens goed over de toekomst gaan nadenken. Misschien ga ik weer echt serieus met mijn onderzoek verder. Of blijf ik gewoon in Zweden werken.

Ellen geeft Björn een kus op zijn mond en hij lacht aarzelend. Hij maakt zich wel degelijk zorgen. Hij tilt haar bril van haar gezicht, ze sluit haar ogen en hij kust haar op haar oogleden. Dat betekent:

‘Je ziet er moe uit en ik houd van je.’ De bril is een duidelijk signaal, want als Ellen echt moe is verdraagt ze geen contactlenzen. De portier opent de schuifdeur van de minibus waarmee Björn naar het vliegveld zal worden gebracht. Ellen heeft aangeboden mee te gaan maar nee, dat is echt niet nodig, hij hoeft alleen maar in te checken, en eerlijk gezegd vindt ze het ook wel prima zo. Hier kan Björn toch niets doen, ze zal dit zelf moeten oplossen, en zijn bezorgde adviezen houden haar alleen maar op. Het zal niet lang meer duren voor ook zij terugvliegt en dan moeten ze de overige problemen maar aanpakken.

Ellen blijft nog bij de ingang van het hotel zwaaien tot de bus achter de heg is verdwenen. Op de parkeerplaats voor huurauto’s ziet ze dat Josh uit zijn Jeep klimt en in de achterbak begint te rommelen. Het valt haar op dat ze tegen Björn niets over de Amerikaan heeft gezegd. Dat is maar goed ook. Wat had ze moeten zeggen?

De portier met de gouden biezen op zijn jasje wrijft troostend over haar rug. Ze heeft hoofdpijn en is ongelofelijk moe. De schilder met het gouden kruis staat de gestuukte muur naast de ingang van het hotel te verven. Hij kijkt naar Ellen als ze door de draaideur loopt.

Als het toch eens mogelijk zou zijn de tijd terug te draaien, denkt Ellen, als het nou eens allemaal niet was gebeurd, als Puni nog zou leven, als er niets met die pillen aan de hand zou zijn geweest. Als Beauty niet was mishandeld, als Margoths man geen ethicus zou zijn, als Björn nog steeds alleen maar van het vlekkeloze deel van haar werkzaamheden op de hoogte zou zijn, als ze niet zo’n pijn in haar onderbuik zou hebben, als ze niet over die eindexamennacht was gaan dromen, als, als, als …

Ze kan over een uur bij de masseuse terecht. Ellen haalt haar badpak op in haar hotelkamer en gaat wat baantjes trekken in het zwembad. Het koele water spettert tegen haar bril. De Amerikaan met het stekeltjeskapsel zit met een biertje bij het zwembad. Het lijkt alsof hij volledig door zijn krant in beslag wordt genomen, maar Ellen heeft het gevoel dat hij haar in de gaten houdt. De massage is weldadig, maar Ellens geknede spieren hebben helemaal geen zin zich te bewegen. Dat is voor de masseuse geen enkel probleem, haar volgende klant komt pas over een uur, dus Ellen mag lekker op de massagetafel blijven uitrusten. Ze ligt op haar rug met alleen een onderbroek aan en een handdoek over haar borsten. Haar bril heeft ze op een klein tafeltje naast zich liggen.

– Maak me alsjeblieft wakker als ik in slaap mocht vallen, zegt Ellen.

– Natuurlijk, madam!”